Image of a signal burned by a fire in Pontevedra province. 1984.

The fire is a business and a crime

1985-2026 © Delmi Alvarez

Spring 2026
Long-term documentary in progress

Prevarication, oligopoly, bribes, trials without culprits, rural depopulation, exhausted and poorly paid pilots, firefighters without contracts, outdated forestry plans, eucalyptus proliferation, pulp mills. Many people involved in the issue of wildfires remain silent and complicit. Millions of euros, families, jobs, futures, mortgages, and a long list of other things are at stake—things that shouldn’t be spoken of and that they prefer to keep quiet. They must remain silent, keep quiet, while the fire business has claimed lives, and others gamble with their own.

Caption: Cockpit view flying with the 43rd Wing of the Spanish Air Force. Flight in the seaplane with registration 431-01, a Canadair CL-215-1A10 (commonly known as the CL-215), from its base in Santiago de Compostela in the summer of 1984, fighting wildfires. It is currently in the Spanish Air Museum. Crew: Prominent Officers at Santiago Air Base (1980s) Although personnel changed every few weeks during the 1984 campaign, the pilots and officers who led the Canadair CL-215 detachments at Santiago de Compostela Airport during that period and the early 1990s included: Captain Pedro Álvarez de Sotomayor Seoane, Captain Jesús Cembrano Díaz, and Lieutenant Carlos Remírez de Esparza. This is the first version of this legendary family of amphibious aircraft, characterized by its use of piston engines (radial engines) instead of the turboprop engines found in more modern models like the CL-415. Credit Photo 1984 © Delmi Alvarez

The pilots of the Air Force’s Canadair CL-215 seaplane (“43 Group”) from the firefighting group based in Lavacolla started, one by one, the two Pratt & Whitney R-2800-83AM 18-cylinder radial piston engines, with a power of 2100 hp each, to load 5000 liters of water.
I fastened my seatbelt in the carrier behind the captain and adjusted my headphones, and they did the pre-flight check.
“Can you hear me?” the captain asked.
—Loud and clear, captain.
The sound of the two turboprops was music to our ears; all parameters, gauges, and navigation systems were working, as well as oil and fuel pressures.
The captain gave a thumbs-up to the ground attendant outside and requested permission from the tower to taxi and line up. Fires in the 70s and 80s weren’t as aggressive as they are now, but to be an air raider (slang for Canadair crews), you need very thorough and extensive training.
—Are there dangers?
—Many.

Follow the story of fires in the Northwest coast.

https://www.delmialvarez.com/burned-land-3

[portfolio_slideshow id=2213]

O ser humano ten por dereito, vivir en calquera parte, e da mesma maneira, estamos condenados desde o principio dos tempos a vagar, buscando o noso destino. Nacemos inmigrantes ou descendemos deles e somos parte da nosa historia, dun proceso que vai no ADN da humanidade. Os seres humanos móvense dun lugar a outro en busca dunha solución onde empezar ou continuar unha vida familiar, a procura do sustento para vivir, un traballo decente, unha casa con fillos, e sobre todo atopar a felicidade, unha quimera nese longo camiño.

O mundo, avanza nunha crise migratoria que vai de norte a sur e de leste a oeste. Nas Américas, as persoas viaxan miles de quilómetros de sur a norte, buscando mellorar económicamente nos Estados Unidos, como en África que cruzan a España para chegar a países ricos donde atopar unha oportunidade.

O norte é o progreso e a prosperidade, ou iso parece. O sur é pobre, esquecido na miseria. De leste a oeste, a xente viaxa a Europa, escapando das guerras que non son súas, dos governos dictatoriais, da continua falta de dereitos humanos. Foxen das súas cidades, dos pobos, co medo, de vivir en ameaza, e prefiren elixir a vida en lugar da morte, de non loitar por unha causa que non entenden, porque non é deles.

A crise da inmigración que azouta a Europa, é un exemplo de como os seres humanos seguen movéndose dun lugar a outro no planeta, en busca do futuro, dos seus fillos e da súa familia. É necesaria a loita dos seres humanos para seguir con vida e continuar co proceso da súa descendencia. O proxecto Transmigrants ten como obxectivo documentar os procesos e a vida destas persoas que veñen a Europa e atópanse coas barreiras infranqueables que non lles permiten vivir con dignidade, onde crían que todo podería ser un soño alcanzable.

O proxecto Transmigrants

Este é un ensaio sobre un proxecto de fotografía documental a longo termo (2003-2016),  dun problema social como o é a migración, éxodo ou desprazamento de persoas fuxindo das guerras, dictaduras, dereitos humanos, provocadas e organizadas por aqueles que se empeñan en crear un mundo de ideas e políticas neoliberais e un novo orde mundial. Este é o segundo proxecto sobre migracións que levo a cabo despois de Galegos na Diáspora.

É importante documentar coa fotografía etapas das sociedades cambiantes, igual que fixeron outros autores sobre outras crisis sociais ou culturais. A fotografía documental axuda a outras ciencias, como o pode ser a socioloxía, antropoloxía, etnografía etc.

http://www.delmialvarez.com/transmigrants/

Nenos agardando na cola da comida. Idomeni, Grecia, marzo 2016

E de súpeto, alguén nun despacho dunha cómoda e quente oficiña, deu a orde de pechar as portas do paraíso. Miles de soñadores, entre nenos, homes, mulleres e vellos, quedaron atrapados, sen comida, sen lume para cociñar, esquecidos por todos. Xa levan moitos días malvivindo, mentres os soños perduran cada día e cada noite. Hai xente que espera chegar alí donde os esperan, amigos ou familiares. Os que mandaron pechar as portas, os que teñen o poder de todo, non son capaces de atopar unha solución. Foiselles o asunto das máns. Hai nenos sen escolarizar, e tarde ou temprano van a sair dese inferno, pero que dirán de nós, os europeos que fardamos de ser solidarios, de ter vivido e padecido a inxustiza das dictaduras?. Que dirán desta Europa que acada premios Nobel de la Paz e que deixa a milleiros de persoas no fango e o frío?. Que dirán de nós cando nos digan que non tiñan nen lume para poder quentar a leite para os nenos?.

60 Rue de Wiertz

More images: http://delmialvarez.photoshelter.com/gallery/60-Rue-Wiertz/G0000Td0fT.8C3ls/

José Luis Bastos es uno de los miles de gallegos que viven en la diáspora y parte de su vida a transcurrido en África concretamente e Namibia y cuando muera ya ha dejado claro el epitafio para su entierro. Lo fotografié en Namibia para el libro Galegos na Diáspora publicado por la Secretaría Xeral de Emigración y tiempo después un documental para la TVG. Aquí os dejo el docu realizado en 16:9 y emitido muchas veces en Europa y América via satélite.