Agosto sen apocalipsis
August 21, 2026
Unha muller fuxe da súa vivenda durante un incendio en Pontevedra. 2006
O “milagre” dos incendios en Galicia este 2026: ¿Éxito real ou tregua do vento?
Ninguén se fía de ninguén, e moito menos cando falan de estatísticas no monte galego. Que en pleno agosto, coa calor que está a caer, nos digan que apenas levamos 3.500 hectáreas queimadas —un 90% menos que o apocalipse de 2025— sona raro. Moi raro. Puxenme a analizar o que hai detrás deste “baile de cifras”.
Aquí non hai milagres, hai tres realidades cruas:
1️⃣ O “Efecto Espello” de 2025: Dicir que caeron os incendios un 90% ten truco. O ano pasado foi catastrófico (só en Ourense arderon decenas de miles de hectáreas). Comparar este ano con semellante salvaxada fai que os datos de hoxe parezan idílicos, pero a realidade é que o monte segue a ser un polvoreiro polo abandono rural.
2️⃣ Melloras laborais (a base de presión): Os bombeiros forestais non teñen o 100% do que piden, pero este ano a presión serviu para algo. Lográronse contratos máis longos (ata 9 meses). Ao haber xente traballando desde a primavera en prevención e desbroces, chegouse a agosto cos deberes feitos. Se o brigadista está motivado e operativo, o lume apágase antes.
3️⃣ Vixilancia militar: Este ano hai 241 cámaras térmicas e drons nocturnos controlando o monte. Se alguén prende, o sistema detecta o fume ao instante. O segredo de que non saia nos telexornais non é que non haxa lumes, é que os extinguen cando miden escasos metros cadrados.
4️⃣ A sorte do vento: A calor estoxa, pero falta o terceiro elemento da “regra dos tres 30”: o vento forte e sostido do nordés. Sen vento, as brigadas reforzadas cortan o avance do lume rápido. Cunha fin de semana de vento bravo, a estatística vaise ao garete en 48 horas.